Najtrudnieszy pierwszy krok

Kiedy zbliżają się pierwsze urodziny malucha bardzo często marzeniem rodziców jest to by "przydeptał" roczek. Jednak zdecydowana większość dzieci zaczyna chodzić dopiero między 13 a 15 miesiącem życia. Moment, gdy maluch zaczyna podejmować próby samodzielnego chodzenia zależy od bardzo wielu czynników i jest uwarunkowany genetycznie. Ważna jest również mądra pomoc ze strony rodziców. Co więc jest najważniejsze by maluch uczył się chodzić zgodnie ze swoimi wrodzonymi możliwościami i zachowaniem maksimum bezpieczeństwa?

1. Przystosuj mieszkanie.
Zanim maluch zacznie pewnie chodzić, spraw aby otoczenie było dla niego bezpieczne. Dziecko przecież zanim odważnie stanie na nogi - najpierw siada, pełza, raczkuje, podciąga się przy meblach, a w końcu przemieszcza się podtrzymując sprzętów. Pierwsze samodzielne kroki są niepewne, często kończą się upadkiem. Maluch szeroko rozstawia nóżki, chwieje się na boki. Sprawdź czy wszystkie regały są stabilne, usuń z wyższych półek cięższe przedmioty, zabezpiecz chwiejące się elementy wystroju wnętrza. Na rogi stołu naklej bezpieczne nakładki , aby szkrab nie nabił sobie guza. Zrezygnuj z obrusów, maluch może go potraktować jako podparcie i ściągnąć na siebie razem z gorącą kawą.

2. Zachęcaj do aktywności.
Najbardziej do chodzenia mobilizuje malucha przestrzeń, swoboda oraz wesoła zabawa. Nie przetrzymuj maluszka w foteliku czy huśtawce. Pozwól mu ćwiczyć podciąganie się i przemieszczanie przy meblach, nie denerwuj się gdy maluch przepycha taboret czy krzesło przez całe mieszkanie. Kiedy stoi oparty o mebel, odsuń się na metr lub dwa, wyciągnij ramiona i zachędzaj dziecko by do ciebie przyszło. Mniej odważnym maluchom pomaga w chodzeniu trzymanie w obu rączkach zabawek, gdyż uścisk przypomina rękę mamy i dodaje odwagi.

3. Nie prowadzaj zbyt wcześnie za rączki.
Ortopedzi uważają, że pierwsze kroki jakie wykona dziecko powinny być samodzielne. Należy więc unikać prowadzania malucha "na siłę" za rączki lub podtrzymywania pod paszkami, tym bardziej nie wolno tego robić gdy nie jest on jeszcze zainteresowany chodzeniem. Nie przyspieszy to pierwszych kraoków, a może okazać się niebezpieczne. Jeśli maluch straci równowagę bezwiednie szarpniesz go do góry chroniąc przed upadkiem i narażając go przy tym na bolesną dolegliwość zwaną " urazem piastunki" ( podwichnięcie głowy kości promieniowej przedramienia). Za rączkę prowadź dziecko, które potrafi już chodzić .

4. Pozwalaj na upadki.
Maluch oprócz sztuki chodzenia musi opanować również sztukę upadania. Pozwalaj dziecku na upadki tym bardziej, że "siadając" na pupę w pieluszce nie zrobi sobie krzywdy.  Brzdąc, który uczył się chodzić trzymany za ręce i zawsze mógł liczyć na ratunek mamy , zaczynając chodzić bez trzymania - upada na plecy uderzając głową o podłogę, a to jest dla niego bardzo niebezpieczne. Pozwól maluchowi trenować, nauczy się wtedy bezpiecznie "siadać" gdy straci równowagę. Ważna jest też reakcja mamy na upadek - jeśli krzyczysz  - " uważaj bo zrobisz bach"  - może na jakiś czas stracić ochotę na samodzielne chodzenie.

5. Nie zakładaj bucików.
Przez pierwsze dwa miesiące samodzielnego chodzenia dziecko powinno być boso lub w antypoślizgowych skarpetach. Jeśli chodzi po twardym i miękkim podłożu - najlepiej wzmacnia mięśnie stóp. Pierwsze buciki zakładaj dopiero na spacery.

6. Obserwuj jak chodzi.
Z dzieckiem, które zaczyna chodzić samodzielnie należy udać się na wizytę kontrolną do lekarza ortopedy. Sprawdzi on czy maluch symetrycznie i równomiernie obciąża obie stopy, oceni też czy czy nóżki nie są krzywe. Wizyty kontrolne w drugim roku życia są bardzo ważne, ponieważ im wcześniej wykryje się nieprawidłowości w budowie narządu ruchu, tym szybciej można je skorygować.

Magdalena Marciniak
Na podstawie miesięcznika "Mam dziecko".